Κάθε Φθινόπωρο κρύβει μια Άνοιξη μέσα του

Ξύλινο σπαθί καρδιά μου

υψωμένο δέντρο

που κράτησες τα φύλλα σου για πάντα.

Χοροπηδώντας πάνω σε αυτή τη γη που σε γέννησε.

Σαν κάποιο θαύμα που έγινε, μα… κανείς δεν ήταν εκεί

κανείς δεν το είδε...

Με τις ρίζες σου αδύναμες ωστόσο να σε κρατήσουν

την ώρα του χορού.

Αυτή την ώρα, που γύρω σου δένονται μια αγκαλιά τα χέρια.

Και σε χαιδεύουν, και σε πλημμυρίζουν χυμοί και φρούτα

και κλαδιά τρυφερά γεμάτα φωνούλες

και φυλλαράκια πράσινα, γεμάτα φτερά, και ταξιδευτές.

Την ίδια αυτή ώρα, δέντρο υψωμένο η καρδιά μου πάντα

σκάβει βαθιά το χώμα μέσα της

γυρεύοντας τις πρώτες της ρίζες

τα πρώτα της ελεύθερα φτερουγίσματα.

‘Επειτα κάθεται δίπλα τους

κι έτσι όπως αγκαλιασμένες σφιχτά μένουν οι ρίζες

για πρώτη φορά της ψυχής μου το δέντρο

αφήνει τα φύλλα του κίτρινα να πέσουν στη γη…

Μπαίνοντας για πρώτη φορά στον ατέλειωτο χορό

του θανάτου…

που ξαναγεννά τη ζωή.

Απαλλαγμένη από φόβους…

ελεύθερη

όπως το πρώτο της φτερούγισμα.


voltastasynnefa.gr


Λίγο πριν να ξημερώσει... βρήκα αυτούς τους στίχους... ας αφήσουμε λοιπόν το φθινόπωρο να μας "ταξιδέψει" ανοιξιάτικα...